Bawa meci’a 9

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ, מְקוֹם שֶׁנָּהֲגוּ לִקְצֹר, יִקְצֹר, לַעֲקֹר, יַעֲקֹר, לַחֲרשׁ אַחֲרָיו, יַחֲרשׁ. הַכֹּל כְּמִנְהַג הַמְּדִינָה. כְּשֵׁם שֶׁחוֹלְקִין בַּתְּבוּאָה, כָּךְ חוֹלְקִין בַּתֶּבֶן וּבַקַּשׁ. כְּשֵׁם שֶׁחוֹלְקִין בַּיַּיִן, כָּךְ חוֹלְקִין בַּזְּמוֹרוֹת וּבַקָּנִים. וּשְׁנֵיהֶם מְסַפְּקִין אֶת הַקָּנִים:

Jeśli ktoś przyjmie pole od swojego sąsiada [w aryzucie (dzierżawa), aby dać (właścicielowi) połowę, trzecią lub czwartą (plonu) lub w chachiruth (dzierżawa), dla tak wielu i tyle korin rocznie], w miejscu, gdzie jest zwyczaj krojenia (zboża), on je tnie; wykorzenić, wykorzenić; zaorać po nim [po ścięciu lub wykorzenieniu, aby wywrócić w nim korzenie złej trawy i zabić], orze za nim—wszystko według zwyczaju tego kraju. Tak jak dzielą ziarno, tak dzielą słomę i ściernisko. Tak jak dzielą wino, tak dzielą pędy i klepki (winorośli). Obaj dostarczają laski. [To jest powód (dla tego, co poprzedza), tj. Dlaczego tak się dzieje, że dzielą pięciolinie? Ponieważ obaj dostarczają nowe klepki każdego roku.]

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ, וְהִיא בֵית הַשְּׁלָחִין אוֹ בֵית הָאִילָן, יָבַשׁ הַמַּעְיָן וְנִקְצַץ הָאִילָן, אֵינוֹ מְנַכֶּה לוֹ מִן חֲכוֹרוֹ. אִם אָמַר לוֹ חֲכֹר לִי שְׂדֵה בֵית הַשְּׁלָחִין זֶה אוֹ שְׂדֵה בֵית הָאִילָן זֶה, יָבַשׁ הַמַּעְיָן וְנִקְצַץ הָאִילָן, מְנַכֶּה לוֹ מִן חֲכוֹרוֹ:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada, a było to beth hashlachin [sucha ziemia, pozbawiona wystarczającej ilości deszczu (a zatem nawadniana)] lub pole drzew, [i „umiłowany” dzierżawcy rolnika z powodu drzewa , mając możliwość dzielenia się owocami bez wysiłku] —Jeśli studnia [z której nawadniano pole] wyschła lub drzewo zostało wycięte, nie zmniejsza to jego czynszu [jeśli otrzymał pole na wynajem, tyle i tyle korin rocznie; bo na początku nie wskazał, że dolicza do dzierżawy ze względu na studnię lub pole.] Jeśli on (najemca) powiedział mu (właścicielowi): Wynajmij mi to pole bethaszlachinowe, albo to pole drzew— Jeśli studnia wyschła lub drzewo zostało wycięte, jego czynsz ulega zmniejszeniu [najemca wskazał, że doliczał do czynszu z powodu studni].

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ וְהוֹבִירָהּ, שָׁמִין אוֹתָהּ כַּמָּה רְאוּיָה לַעֲשׂוֹת וְנוֹתֵן לוֹ, שֶׁכָּךְ כּוֹתֵב לוֹ, אִם אוֹבִיר וְלֹא אַעֲבֵיד, אֲשַׁלֵּם בְּמֵיטְבָא:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada [za połowę, trzecią część lub jedną czwartą plonu] i pozostawił je odłogiem [ani nie orał, ani nie siał], ocenia się jego potencjał plonowania, a on (dzierżawca ) daje to (ten plon) jemu (właścicielowi). W ten sposób pisze do niego: „Jeśli pozwolę mu leżeć odłogiem i nie będę go uprawiał, zapłacę zgodnie z jego potencjałem” [tj. Według tego, co by przyniosło, gdyby zostało odpowiednio zaorane i zasiane].

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ וְלֹא רָצָה לְנַכֵּשׁ, וְאָמַר לוֹ מָה אִכְפַּת לְךָ, הוֹאִיל וַאֲנִי נוֹתֵן לְךָ חֲכוֹרָהּ, אֵין שׁוֹמְעִין לוֹ, מִפְּנֵי שֶׁיָּכוֹל לוֹמַר לוֹ, לְמָחָר אַתָּה יוֹצֵא מִמֶּנָּה, וּמַעֲלָה לְפָנַי עֲשָׂבִים:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada i nie chciał go chwastować [tj. Usunąć zepsutą trawę, która osłabia glebę i utrudnia wzrost zboża], to on (dzierżawca) powiedział mu: „Jaka różnica sprawi, że [jeśli mój udział jest mniejszy, ponieważ trawy zmniejszają uszy]? Dam ci wynajem "[tak wiele i tak wiele korin, że się zgodziłem], nie zwraca uwagi, ponieważ on (właściciel) może mu powiedzieć: „Jutro możesz go zostawić, a podniesie mi (złą) trawę”.

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ וְלֹא עָשְׂתָה, אִם יֶשׁ בָּהּ כְּדֵי לְהַעֲמִיד כְּרִי, חַיָּב לְטַפֵּל בָּהּ. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, מַה קִּצְבָּה בַכְּרִי. אֶלָּא אִם יֶשׁ בָּהּ כְּדֵי נְפִילָה:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swego sąsiada [za połowę, trzecią lub czwartą część plonu jako dzierżawca], a ono nie dało [tj. Przyniosło bardzo mało; a dzierżawca przyszedł do niego, aby (poinformować go, że przestanie) pracować, nie było to warte jego wysiłku]—Jeśli jest wystarczająco dużo na tym (polu), aby przykryć łopatę do przesiewania (leha'amid kri) [blisko dwóch sa'ah], musi to wykonać [z konieczności]. R. Juda powiedział: Jakim rodzajem miary jest kri? [Pomiar kri nie jest odpowiedni zarówno dla dużego, jak i małego pola, ponieważ uprawa jednego nie jest porównywalna z uprawą drugiego.] Raczej (kryterium jest), jeśli jest wystarczająco dużo (aby zrównoważyć) opadanie ( nasion). [Jeśli miara plonu jest równa miara siewu, musi ją pielęgnować. Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ וַאֲכָלָהּ חָגָב אוֹ נִשְׁדְּפָה, אִם מַכַּת מְדִינָה הִיא, מְנַכֶּה לוֹ מִן חֲכוֹרוֹ, אִם אֵינוֹ מַכַּת מְדִינָה, אֵינוֹ מְנַכֶּה לוֹ מִן חֲכוֹרוֹ. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אִם קִבְּלָהּ הֵימֶנּוּ בְמָעוֹת, בֵּין כָּךְ וּבֵין כָּךְ אֵינוֹ מְנַכֶּה לוֹ מֵחֲכוֹרוֹ:

Jeśli ktoś otrzymał pole od sąsiada [w dzierżawie — tak wiele i tak wiele korin] i zostało zjedzone przez szarańczę lub wysadzone —Gdyby to była „plaga ziemi” [tj. Gdyby większość pól tej ziemi została zjedzona lub wysadzona przez szarańczę], odlicza od czynszu. Gdyby to nie była „plaga ziemi”, nie odlicza od swojego czynszu, [bo on (właściciel) mówi do niego: „To twój pech”]. R. Juda mówi: Jeśli go od niego otrzymał za (wpłatę) pieniądze, w każdym razie, [nawet jeśli byłaby to plaga ziemi], on nie potrąca, [ponieważ „dekret” nie został skierowany przeciwko pieniądzom].

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ בַּעֲשָׂרָה כּוֹר חִטִּים לְשָׁנָה, לָקְתָה, נוֹתֵן לוֹ מִתּוֹכָהּ. הָיוּ חִטֶּיהָ יָפוֹת, לֹא יֹאמַר לוֹ הֲרֵינִי לוֹקֵחַ מִן הַשּׁוּק, אֶלָּא נוֹתֵן לוֹ מִתּוֹכָהּ:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada [w dzierżawie] za dziesięć [tj. Za takie a takie] kor pszenicy na rok i zostało ono wysadzone, daje mu [określone dziesięć koron] ze środka [tj. Od tę wypaloną pszenicę, a drugi nie może żądać dobrej pszenicy.] Jeśli pszenica była pierwszorzędna, on (najemca) nie może mu powiedzieć (właścicielowi): "Kupię (dla ciebie) trochę z rynku", ale musi dać go ze środka.

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ לְזָרְעָהּ שְׂעֹרִים, לֹא יִזְרָעֶנָּה חִטִּים, חִטִּים, יִזְרָעֶנָּה שְׂעֹרִים. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹסֵר. תְּבוּאָה, לֹא יִזְרָעֶנָּה קִטְנִית, קִטְנִית, יִזְרָעֶנָּה תְבוּאָה. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹסֵר:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada [w dzierżawie], aby obsiać je jęczmieniem [tj. Za tyle jęczmienia, pszenicy lub pieniędzy], nie może go obsiać pszenicą; (Jeśli otrzymał ją, by ją zasiać) pszenicą, może ją zasiać jęczmieniem, [bo pszenica osłabia glebę bardziej niż jęczmień.] R. Shimon b. Gamliel tego zabrania. [Albowiem szkodliwe jest dla gleby, aby siać ją jednym rodzajem nasion w jednym roku, a innym rodzajem innego. Co do halacha, wszystko zależy od gleby i miejsca. Gdyby zastrzeżenie dotyczyło czegoś, co trochę osłabia glebę, nie może tego zmienić i zasiać coś, co bardzo ją osłabia. Jeśli jest odwrotnie, jest to dozwolone.] (Jeśli otrzymał je, aby je siać) ziarnem, nie może siać go strączkami; z strączkiem może go obsiać ziarnem. R. Szimon b. Gamliel tego zabrania.

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ לְשָׁנִים מֻעָטוֹת, לֹא יִזְרָעֶנָּה פִשְׁתָּן, וְאֵין לוֹ בְקוֹרַת שִׁקְמָה. קִבְּלָהּ הֵימֶנּוּ לְשֶׁבַע שָׁנִים, שָׁנָה רִאשׁוֹנָה יִזְרָעֶנָּה פִשְׁתָּן, וְיֶשׁ לוֹ בְקוֹרַת שִׁקְמָה:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada na kilka lat [mniej niż siedem], nie może go obsiać lnem [ponieważ len bardzo osłabia glebę, a jego korzenie pozostają w ziemi przez siedem lat] i nie (przywilej cięcia) w pniu jawora [dzikiego figowca, którego gałęzie są ścięte na belki]. Jeśli otrzymywał je od niego przez siedem lat, w pierwszym roku może go siać lnem i ma ( cięcia) w pniu jawora. [Sykomora to dzikie drzewo figowe, którego gałęzie są ścięte na belki. Po cięciu ponownie rosną, ale za mniej niż siedem lat nie można z nich zrobić belek. Dlatego, jeśli otrzymywał go na mniej niż siedem lat, nie może ciąć go na belki, ponieważ nie otrzymał go w tym celu. Za kilka lat nie mogą odrosnąć (nadać się) na belki. Jeśli jednak otrzymywał go przez siedem lat, w pierwszym roku może go siać lnem i ścinać sykomorę, która jest w nim.]

הַמְקַבֵּל שָׂדֶה מֵחֲבֵרוֹ לְשָׁבוּעַ אַחַת בִּשְׁבַע מֵאוֹת זוּז, הַשְּׁבִיעִית מִן הַמִּנְיָן. קִבְּלָהּ הֵימֶנּוּ שֶׁבַע שָׁנִים בִּשְׁבַע מֵאוֹת זוּז, אֵין הַשְּׁבִיעִית מִן הַמִּנְיָן:

Jeśli ktoś otrzymał pole od swojego sąsiada na okres siedmiu lat za siedmiuset zuzów, włącza się rok szabatowy (w którym pole musi leżeć odłogiem). Jeśli otrzymywał go od niego przez siedem lat za siedemset zuzów, rok szabatowy nie jest wliczany (i ma go na kolejny „produktywny” rok).

שְׂכִיר יוֹם גּוֹבֶה כָל הַלַּיְלָה, שְׂכִיר לַיְלָה גּוֹבֶה כָל הַיּוֹם, שְׂכִיר שָׁעוֹת גּוֹבֶה כָל הַלַּיְלָה וְכָל הַיּוֹם. שְׂכִיר שַׁבָּת, שְׂכִיר חֹדֶשׁ, שְׂכִיר שָׁנָה, שְׂכִיר שָׁבוּעַ, יָצָא בַיּוֹם, גּוֹבֶה כָל הַיּוֹם, יָצָא בַלַּיְלָה, גּוֹבֶה כָל הַלַּיְלָה וְכָל הַיּוֹם:

Wynajęty robotnik dzienny żąda zapłaty przez całą noc. Najemny robotnik nocny żąda całego dnia. [(„Najemnik żąda całej nocy” :) po tym dniu napisano (Księga Kapłańska 19:13): „Zapłata najemnika nie zostanie z wami aż do rana”. Nie można tu mówić o wynajętym robotniku nocnym, gdyż najem płaci się dopiero na koniec (okresu pracy), jak jest napisane (tamże 25:53): „Jak najemnik rok po roku”, co jest wyjaśniono: Czynsz za ten rok jest wypłacany (tylko) na początku następnego roku, skąd wywodzimy, że on (pracodawca) nie jest zadłużony robotnikowi dziennemu do zachodu słońca. I (Księga Powtórzonego Prawa 24:15): „Słońce nie zajdzie nad nim” musi, siłą rzeczy, dotyczyć wynajętego nocnego robotnika, a pracodawca jest mu dłużnikiem dopiero rano.] Najemny robotnik godzinowy domaga się całego dnia i całą noc. [To jest zamierzone: Najemny robotnik godzinowy żąda całego dnia; najemny robotnik nocny żąda całej nocy]. Najemny robotnik tygodniowy, najemny robotnik miesięczny, najemny robotnik roczny, najemny robotnik szabatowy—jeśli jego zatrudnienie zakończyło się w ciągu dnia [tj. rano lub w ciągu dnia], żąda całego dnia [a gdy słońce zachodzi, pracodawca narusza: „Nie będzie przebywać itd.”]. Jeśli jego wypożyczenie zakończyło się w nocy, domaga się całej nocy i całego dnia. [Ponieważ jego praca trwała w ciemności, jest on jak najemny robotnik nocny, a on (pracodawca) nie popełnia przestępstwa rano, aż do następnego dnia o zachodzie słońca].

אֶחָד שְׂכַר אָדָם וְאֶחָד שְׂכַר בְּהֵמָה וְאֶחָד שְׂכַר כֵּלִים, יֶשׁ בּוֹ מִשּׁוּם (דברים כד) בְּיוֹמוֹ תִתֵּן שְׂכָרוֹ, וְיֶשׁ בּוֹ מִשּׁוּם (ויקרא יט) לֹא תָלִין פְּעֻלַּת שָׂכִיר אִתְּךָ עַד בֹּקֶר. אֵימָתַי, בִּזְמַן שֶׁתְּבָעוֹ, לֹא תְבָעוֹ, אֵינוֹ עוֹבֵר עָלָיו. הִמְחָהוּ אֵצֶל חֶנְוָנִי אוֹ אֵצֶל שֻׁלְחָנִי, אֵינוֹ עוֹבֵר עָלָיו. שָׂכִיר, בִּזְמַנּוֹ נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל, עָבַר זְמַנּוֹ אֵינוֹ נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. אִם יֵשׁ עֵדִים שֶׁתְּבָעוֹ, הֲרֵי זֶה נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. גֵּר תּוֹשָׁב יֶשׁ בּוֹ מִשּׁוּם בְּיוֹמוֹ תִתֵּן שְׂכָרוֹ, וְאֵין בּוֹ מִשּׁוּם לֹא תָלִין פְּעֻלַּת שָׂכִיר אִתְּךָ עַד בֹּקֶר:

Zarówno wynagrodzenie człowieka, jak i wynagrodzenie zwierzęcia, i wypożyczenie naczyń są zawarte w (Powtórzonego Prawa 24:15): „W jego (lub jego) dniu dasz jego (lub jego) zapłatę” oraz w ( Księga Kapłańska 19:13): „Dzieło tego, co jest u was wynajęte, nie będzie trwać aż do rana” [ —wszystko, co jest z tobą praca, nawet bydło i naczynia]. Kiedy tak jest? (że przekracza) Kiedy twierdzi (swoją zapłatę). Jeśli nie żąda, nie popełnia grzechu [jest napisane: „z tobą” (tj. Kiedy „trwanie” jest) z Twojej woli i wbrew jego.] Jeśli „odwrócił” go [od siebie] do sklepikarz [mówiąc: „Daj temu robotnikowi owoc za dinara, a zapłacę”] lub kantorowi [mówiąc mu: „Daj mu dinara w walucie”], nie popełnia przestępstwa [jest napisane : „z tobą”, a nie wtedy, gdy zostanie skierowany do sklepikarza.] Pracownik najemny (który domaga się swojej pensji) w swoim (wyznaczonym) czasie, przysięga i bierze. [Ponieważ pracodawca jest zajęty swoimi pracownikami i czasami myśli, że złożył, a tego nie zrobił, „wziął” od niego przysięgę i nałożył na robotnika.] Jeśli czas minął, nie przysięga i nie przyjmuje. [Nawet jeśli pracodawca jest zajęty swoimi pracownikami, kiedy nadejdzie czas zadłużenia, „ciąży” on na nim i pamięta, a pracodawca nie jest podejrzany o przekroczenie „Nie będzie trwać”]. Jeśli są świadkowie, że on twierdził (i nie został opłacony), przysięga i bierze. Ger-toszaw [ktoś (nie-Żyd), który wziął na siebie to, by nie służyć bałwochwalstwu i który je padlinę] jest objęty zasadą „Za jego dni dasz mu zapłatę”, ale nie „Tam nie będzie zapłata najemnika z tobą aż do rana "[werset rozpoczynający się od" Nie uciskaj swego bliźniego "— twój brat (Żyd), a nie ger-toshav.]

הַמַּלְוֶה אֶת חֲבֵרוֹ, לֹא יְמַשְׁכְּנֶנּוּ אֶלָּא בְּבֵית דִּין, וְלֹא יִכָּנֵס לְבֵיתוֹ לִטֹּל מַשְׁכּוֹנוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כד) בַּחוּץ תַּעֲמֹד. הָיוּ לוֹ שְׁנֵי כֵלִים, נוֹטֵל אֶחָד וּמַנִּיחַ אֶחָד, וּמַחֲזִיר אֶת הַכַּר בַּלַּיְלָה וְאֶת הַמַּחֲרֵשָׁה בַיּוֹם. וְאִם מֵת, אֵינוֹ מַחֲזִיר לְיוֹרְשָׁיו. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, אַף לְעַצְמוֹ אֵינוֹ מַחֲזִיר אֶלָּא עַד שְׁלשִׁים יוֹם, וּמִשְּׁלשִׁים יוֹם וּלְהַלָּן מוֹכְרָן בְּבֵית דִּין. אַלְמָנָה, בֵּין שֶׁהִיא עֲנִיָּה בֵּין שֶׁהִיא עֲשִׁירָה, אֵין מְמַשְׁכְּנִין אוֹתָהּ, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כד) וְלֹא תַחֲבֹל בֶּגֶד אַלְמָנָה. הַחוֹבֵל אֶת הָרֵחַיִם, עוֹבֵר בְּלֹא תַעֲשֶׂה, וְחַיָּב מִשּׁוּם שְׁנֵי כֵלִים, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) לֹא יַחֲבֹל רֵחַיִם וָרָכֶב. וְלֹא רֵחַיִם וָרֶכֶב בִּלְבַד אָמְרוּ, אֶלָּא כָל דָּבָר שֶׁעוֹשִׂין בּוֹ אֹכֶל נֶפֶשׁ, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כד) כִּי נֶפֶשׁ הוּא חֹבֵל:

Jeśli ktoś udzielił pożyczki swemu sąsiadowi, [a nadszedł czas, a on mu nie spłacił], nie może wziąć od niego zastawu [na siłę, nawet na rynku], chyba że przez [posłańca] bet-din; a on [posłaniec bet-din (i, co oczywiste, sam wierzyciel)] nie może wejść do swojego domu, aby wziąć swój zastaw, jak jest napisane (Księga Powtórzonego Prawa 24:11): „Na zewnątrz staniesz”. Gdyby miał dwa naczynia, [jego dług był wobec obu i obydwa stały w zastawie], bierze jeden i zwraca jeden [gdy drugi tego potrzebuje. Zwraca ją, a drugą trzyma przy sobie, a mianowicie:] Zwraca poduszkę w nocy, a pług w dzień. A jeśli on (dłużnik) umrze, on (wierzyciel) nie zwróci (zastawu) swoim spadkobiercom, [nie ma micwy do jej zwrotu, jest napisane (tamże 13): „Zwróć, wrócisz do niego przysięga"—jemu, a nie jego spadkobiercom.] R. Shimon ur. Gamliel mówi: Nawet jemu (dłużnikowi) samemu zwraca je tylko do trzydziestu dni [czasu bet-din], a od trzydziestego dnia jest sprzedawane w bet-din. [Halacha nie jest zgodna z R. Szymonem b. Gamliel.] Wdowie nie bierze się zastawu, bez względu na to, czy jest biedna, czy bogata, jest napisane (Księga Powtórzonego Prawa 24:17): „A szaty wdowy nie będziecie brać w zastaw”. [Ponieważ jest taka, która twierdzi, że jest to biedna wdowa, od której nie została podjęta przysięga, ponieważ skoro musisz jej ją zwrócić, a ona przychodzi i idzie z tobą, dajesz jej złe imię z jej sąsiadami—ale w przypadku bogatego, którego to nie dotyczy, moglibyśmy pomyśleć, że został złożony zastaw; dlatego musimy być świadomi czegoś przeciwnego, a mianowicie: „Nie weźmiesz zastawu od wdowy” obejmuje zarówno biedną, jak i bogatą wdowę.] Jeśli ktoś bierze w zastaw młyn, przekracza przykazanie negatywne, i jest odpowiedzialny (indywidualnie) za dwa narzędzia, a mianowicie. (Tamże. 6): „Nie należy brać w zastaw dolnego kamienia młyńskiego ani górnego kamienia młyńskiego”. I to nie tylko dolny i górny kamień młyński został zatrzymany, ale wszystkie rzeczy, które są używane do przetwarzania żywności, a mianowicie. (Tamże): „bo to jest dusza, którą bierze w zastaw”.